R.A.E.C.Mons

Het is maandagochtend kwart voor zes als Wim, Patrick, Nico en Swaike aan de stadionpoort staan. We beginnen aan een uiterst belangrijke week voor Malinwa. Volgende vrijdag wordt ons licentiedossier in evocatie uitgesproken, en wordt meteen ook beslist of we volgend seizoen in eerst of tweede, dan wel in derde klasse zullen spelen. Alsof dat nog niet genoeg is, kunnen we zondag kampioen spelen, en weer naar eerste klasse promoveren. Met nog één wedstrijd te spelen staan we drie punten voor op naaste achtervolger KSV Ingelmunster. We hebben in onze laatste match voldoende aan één punt, maar dat moeten we wel gaan halen bij RAEC Mons, de derde in de stand. De supporters zien het alleszins zitten, en het wordt haasten om één van de 1.200 ticketjes van het bezoekersvak te bemachtigen. Omdat KVM Vooruit met twee bussen zal rijden, hebben we maar liefst 104 kaartjes nodig! We willen geen risico's nemen, en besluiten dus voor dag en dauw te gaan aanschuiven aan het secretariaat, waar vanaf 12 uur de kaarten verkocht worden. En we hebben gelijk, want tegen zes uur staan we daar al met z'n achten, en een uurtje later, staan al een twintigtal mensen aan te schuiven. En de rij blijft maar aangroeien, terwijl wij vooraan onze koffiekoeken opeten, een tasje koffie drinken, en nogmaals de krant lezen. Iets na elven is er enige opschudding, als blijkt dat de door Mons geleverde tickets plots 2 euro duurder zijn dan afgesproken. Door het raam zijn we getuige van enkele geanimeerde telefoongespreken met de Waalse ticketverantwoordelijke en enkele ogenblikken later wordt er gestart met de verkoop. De deur is amper open als we ons naar binnen wurmen. De Bergense veiligheidsverantwoordelijke is op het fantastische idee gekomen om de tickets enkel op naam te verkopen. We bestellen onze 104 kaartjes, en leggen onze stapel fan-cards op de toog. Dat Bergen helemaal niet is aangesloten op het fan-card-systeem, en dat we de meeste kaartjes twee tot drie keer nodig hebben om aan 104 te komen, blijkt geen enkel probleem te zijn

Vrijdagavond, 3 mei 2002 is een uiterst belangrijke dag voor KV Mechelen. Vandaag valt immers de definitieve uitspraak over de licentie voor volgend seizoen. KV heeft alle openstaande schulden betaald, en er alles aan gedaan om de comissie gunstig te stemmen. Net als een vijftienhonderdtal andere Kakkers zijn ook wij naar KV gekomen om als eerste de uitspraak te vernemen. Alle supporters hebben zich op de hoofdtribune verzameld, en via de stadionluidsprekers luisteren we naar Radio Reflex. De Mechelse radio volgt de beraadslaging live vanuit het bondsgebouw. De uitspraak werd tegen zeven uur verwacht, maar intussen zijn we al ruim een kwartier later. Minuten lijken uren te duren, en terwijl de klok steeds verder tikt, ebt ook de hoop bij de aanwezige Kakkers weg. Plots wordt de muziek onderbroken. Een mevrouw zegt haastig : "En we gaan weer live naar het bondsgebouw te Brussel, want daar is nieuws". "Dat is zo," zegt een mannenstem: "KV Mechelen heeft zijn licentie voor het seizoen 2002-2003 gekregen!". Supporters vallen in elkaars armen, nemen elkaar stevig beet, en schreeuwen hun vreugde uit. Alvorens de wedstrijd van het B-elftal kan beginnen, moet voorzitter Van Den Wijngaert nog even een geïmproviseerde speech geven, en dan kan het feest losbarsten. Tot diep in de nacht wordt er gevierd alsof we kampioen zijn. Er vloeien liters bier en samen met de spelers uit de B-kern van Mons staan we boven op de tafels te dansen. Ons kampioenen-weekend wordt goed ingezet!

Nog niet helemaal bekomen van ons wild feestje, staan we zondagvoormiddag al weer vertrekkensklaar in Baal. Vrijdag vreesden we nog om volgend seizoen in derde te moeten spelen, en vandaag kunnen we al de promotie naar eerste klasse behalen! Met twee Vooruit-bussen komen we toe in Mechelen. De ordediensten hadden gevraagd om alle bussen samen naar Bergen te laten rijden, en daarom staat er nu in de Ziekebeemdenstraat, niet ver van het stadion, een lange rij te wachten op het teken om te mogen vertrekken. Ondanks het barslechte weer zit de sfeer er toch al goed in, en één van de agenten draagt zelfs een Malinwa-shirtje over zijn moto-pak. De politie begeleidt ons van in Mechelen, en sluit zelfs even de E19-autosnelweg af, om ons een vrije baan naar Mons te geven. Even houden we nog een sanitaire stop op de parking in Nijvel maar het lijkt niet zo'n goed idee om daar een dertigtal bussen gelijktijdig te laten stoppen. Het is amper enkele minuten voor drie uur als we in Bergen toekomen. De regen valt met bakken uit de lucht, en iedereen haast zich naar binnen. Van ticketcontrole is er helemaal geen sprake, en dat komt goed uit voor de talrijke supporters die geen ticketje meer konden bemachtigen, en toch naar Bergen zijn gekomen.

De wedstrijd is al begonnen en een luid gejoel is te horen als we op de overvolle staantribune komen. Mons-keeper Delwarte heeft Eric Viscaal onderuitgehaald in het strafschopgebied. Viscaal zet zelf de strafschop om, en na amper zes minuten staat KV op 0-1 en meteen ook heel dicht bij eerste klasse. De emoties komen naar boven in het Mechelse supportersvak, en dat eist ook z'n tol. Jakke Beton klimt in volle euforie op het hek, en blijft met zijn ring achter een scherp kantje haken. De gevolgen zijn vreselijk, want ondanks het feit dat hij vliegensvlug naar de ambulance holt, kan zijn ringvinger niet meer gered worden. De hulpverleners kunnen Jakke enkel nog naar het ziekenhuis brengen om de wonde te verzorgen. Het is trouwens een drukte bij de mensen van het Rode Kruis, want er is ook nog iemand van de tribune gedonderd, iemand anders is van de emotie gaan hyperventileren, en er is zelfs iemand onderkoeld geraakt door het onverwacht slechte weer.

Door de complete chaos op de tribune, volgen we niet langer wat er op het veld gebeurt, en merken we amper dat Bergen op een kwartier tijd de achterstand heeft omgebogen in een 2-1 voorsprong. Gelukkig voor ons scoort Steven Ribus nog voor het half uur de gelijkmaker. KV heeft voldoende aan een punt om eerste achtervolger Ingelmunster achter zich te houden, en dus kampioen te worden. Ingelmunster speelt vandaag bij onze vrienden uit Virton, en van daar krijgen we goed nieuws. Vlak voor de rust staat Virton al 4-0 voor! De titel lijkt binnen, en op de doorregende tribunes wordt er al aardig gevierd. De tweede helft is een maat voor niets en de 2-2 stand blijft ongewijzigd. Om nog meer ongevallen te vermijden wordt een goeie afspraak gemaakt met de stewards. De supporters zullen niet over de hekken klimmen, en in ruil daarvoor zetten de stewards enkele seconden na het laatste fluitsignaal de poorten wagenwijd open. En zo gebeurt het ook. Door de geopende poorten lopen we allemaal het veld op. Enkelen wagen zich aan een duik op het drassige veld, maar zelf hebben we niet zo veel zin in een slijkerige buiklanding. Patrick en Wim lopen meteen naar de Bergense supporters om hun sjaal te ruilen. Ze worden hartelijk ontvangen, krijgen meteen drie dikke zoenen van een mevrouw achter het hek en worden overladen met felicitaties. "Jullie waren de beste ploeg dit seizoen," zegt een man, waarop Wim antwoordt:"Als de beste ploegen promoveren, dan gaan jullie samen met ons naar eerste!". Er wordt nog aardig wat gefeest op het veld, en de massa supporters verzamelt zich voor de hoofdtribune, waar de spelers en hun entourage worden bejubeld als ware helden. Na een half uurtje spreken we af om de kampioenenstoet te laten vertrekken richting Mechelen. Alle bussen stoppen in Mechelen, waar een heus kampioenenfeest is gepland met drank, muziek, optredens en zelfs vuurwerk! Jakke Beton is achtergebleven in een Bergens ziekenhuis. Tijdens de officiële kampioenenviering een week later, krijgt hij een gehandtekend shirtje van de spelers. Terwijl hij zijn handen toont, spreekt hij de legendarische woorden: "Voor mij kan de Malinwa nog negen keer kampioen spelen..."